Boekverslag Philippe Labro

Info over dit verslag

Geschreven door:	Hartingsveldt
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	2621
Opvragingen:	182

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 4 uit 5 (382 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Philippe Labro

• Des cornichons au chocolat / Augurken met slagroom (14)

  1983

Stephanie is 13 jaar, vertrouwd haar geheimen en moeilijkheden aan haar dagboek toe.

Hoofdstuk 1: Ze is samen met de andere leerlingen op de boerderij en ze staan in de rij als een koe. Dit is een vergelijking over school en de leraren, die zij als boeren ziet. Ze wordt door de leraren 2 keer uitgescholden en krijgt een 0. Ze raakt van slag en vraagt of ze naar de ziekenboeg mag. Dit mag niet, dus doet ze net of ze flauw valt, ze houdt haar adem in tot ze van haar stoel valt. Uiteindelijk mag ze er toch heen. De zuster vraagt of ze niet even naar huis moet bellen, maar haar ouders zijn toch nooit thuis. Haar moeder werkt en haar vader zit in Parijs. De zuster laat haar alleen. Ze heeft een truucje om zich in een andere soort werkelijkheid te plaatsen: Ze verplaatst zich in een vogel of een vliegtuig.

Hoofdstuk 2: Ze werd voor het eerst ongesteld, moeder is zo blij dat ze haar knuffeld, maar het voelt niet goed. Vader is nooit thuis omdat hij overal uniforms en wapens koopt die hij weer duurder verkoopt. (hij heeft een handeltje) Moeder gaat altijd op stap met vriendinnen en is ook nooit thuis. Stephanie is altijd alleen. Ze maakt lijsten waarop ze schrijft wanneer ze samen met haar ouders eet. die lijsten zijn ooit lang. Haar ouders zijn erg rijk en haar vader heeft vrienden die dokters zijn en die hebben allemaal mercedissen. Ze is kwaad over het feit dat mensen kinderen nemen alleen dat ze helemaal geen tijd er voor hebben. Ze voelt zich net een matriaal. De meeste ouders rekenen met het opvoeden op opa's en oma's, want die geven tenminste liefde. Ouders kopen af door haar cadeaus te geven. Ze mist broers en zussen. als de andere kinderen thuis komen is er altijd wel iemand thuis, maar bij haar niet. Haar ouders praten en denken alleen maar over geld.

Hoofdstuk 3: Vriendinnen van Stephanie zijn Nathalie, Valérie en Julie. Pablo is de enige vriend omdat die andere debiel zijn. Hij is aardig. Zij wil met hem mee naar huis. Ze moet wachten bij de deur en ze mag niet naar binnen. Hij heeft het over een ander. Er klink achter de deur een oudere stem. Stephanie mag binnen komen en hij stelt haar voor aan de l'autre als beste vriendin. Er zit een jongen in de kamer die in een rolstoel zit en het is de broer van Pablo. Hij mag niet naar buiten van zijn ouders totdat hij beter is.Maar misschien wordt hij wel nooit beter, want hij heeft een spierziekte. Hij zit al 1,5 jaar binnen en kijkt alleen maar naar de tv en leest boeken. Hij kan gedachten lezen van mensen zoals Pablo. Stephanie hoort ook bij die mensen. De broer van Pablo vertrouwt erop dat hij beter wordt door te wachten. Stephanie moet naar huis, want zijn moeder komt thuis en niemand mag zien dat hij zo is. Op de weg naar huis voelt ze zich toch een stukje beter, want ondanks dat ze altijd alleen is, is ze toch niet zo ongelukkig als zie jongen.

Hoofdstuk 4: Haar kat heet Garfunkel die is van haar en is altijd bij haar. Hij komt tenminsten naar haar toe en dat kan je van al de andere niet zeggen.(ras is Bleu-point) Haar moeder heeft een hond. De hond mag alles en de kat mag niks. De hond en de kat kunnen totaal niet met elkaar opschieten. Haar ouders kopen alles wat in de mode is. Haar moeder is een mode pop (dat zie je aan haar kleding en haar haar). Haar vader kleedt zich als een 18 jarige (ze vindt dit een vermomming). Ze vergelijkt haar ouders met die van andere kinderen.Ze is het er niet mee eens dat haar ouders alles plannen. In de winter gaar ze naar Avoriaz en in de zomer Deauville. Ze verafschuuwd die staat, want er komen allemaal ongeïnteresseerde mensen. Het enige wat hun interesseert is praten over geld en roddelen. Afgelopen weekend was ze naar Deauville geweest, daar had ze augurken me chocola gegeten. Daar is ze gek op Gevolgd door uien met sinaasappel en chocoladebrood met mosterd. Haar moeder zegt dat ze dit expres eet zodat ze ziek wordt. Haar vader is het hier mee eens. Ze eet zoveel dat ze er ziek van wordt en dat ze dan pas aandacht krijgt.

Hoofdstuk 5: Stephanie heeft het raam van haar kamer 's nachts open gelaten zodat ze morgen ziek is en dan hoeft ze niet naar school. Ze heeft een heel slecht cijfer gehaald. Als kinderen bij haar in de klas een slecht cijfer hebben gehaald dan gaan de ouders met de juf praten maar haar ouders doen dat niet. Ze gaat allemaal slechte dingen doen zoals: Bier drinken van haar vader, Make up op doen van haar moeder. Dit doet ze waar haar ouders bijzijn, maar zodra ze naar school gaat haald ze het eraf. Ze gaat alleen naar de stad en komt laat thuis, Ze schrijft zich in voor allemaal clubs en verenigingen maar ze gaat er nooit heen. ze gaat midden in de nacht om 3 uur boterhammen met jam en ham eten. Ze slaapt met haar kat. Ze zegt de heledag niks. Ze luisterd naar religeuse muziek terwijl haar ouders naar rock luisteren en ze zet haar radio dan lekker hard. Ze kleedt zich helemaal in het zwart.

Hoofdstuk 6: Zij en Sophie gaan lopen in het winkelcentrum. Ze gaan niet gymen want daar hebben ze geen zin in ze hebben een smoes bedacht. Ze komen fleur tegen en Stephanie blijft bij haar eten. De vader van Fleur vraagt of Stephanie niet even naar huis moet bellen. Dat vindt ze niet zo nodog, want haar ouders vinden het heel normaal als ze wat langer weg blijft. Ze mag ook blijven slapen en ze hoeft daar ook niet voor te bellen want dat zoet ze wel vaker. De vader van Fleur gelooft dit niet en brengt haar toch maar naar huis. Als Stephanie thuis komt luisterd ze het antwoord apparaat af. Vader en moeder hebben boodschappen voor elkaar achter gelaten dat ze wat later thuis komen. Ze hebben niks achter gelaten voor Stephanie en ze voelt alsof ze niet bestaat. Ze loopt weg want niemand denkt toch aan haar.

Hoofdstuk 7: Ze is weg gelopen.Ze heeft geen geld of kleren mee genomen. Ze slaapt bij Pablo. Zijn broer had dit al voorzien. Ze slaapt daar, maar 's ochtends gaat ze om 6 uur weeer terug naar huis en in haar bed liggen zodat het lijkt alsof ze helemaal niet weg is geweest.

Hoofdstuk 8: De ouders zijn boos en ze krijgt klappen. Ze gaan allebei tegen haar schreeuwen en moeder schreeuwt het harste. Moeder schreeuwt "wil je dat ik dood ga". Stephanie gaat huilen want dat help beter dan terug schreeuwen. Haar ouders vragen niet eens waar ze is geweest, maar ze zijn alleen kwaad om het feit dat ze is weg gelopen. Vader en moeder gaan allebei weer hun eigen weg en hebben het er niet meer over. Moeder zegt: Als ik het niet nodig zou hebben gehad om jou te hebben, dan zou ik je nooit gehad hebben. Dan gaat ze weg. Stephanie twijfelt eraan of haar moeder wel haar echte moeder is.

Hoofdstuk 9: Ze droomde dat haar ouders gingen scheiden en dat zij naar de kost school moest omdat geen van beide haar wilde hebben. In haar laatse droom wilde ze boerin worden in Amerika. Als ze dit gedroomd had werd ze altijd vrolijk wakker. Wat haar moeder (in hoofdstuk 7) heeft gezegt zal ze nooit meer vergeten en vergeven, maar ze voelt toch nog wel een beetje liefde voor haar moeder. Met haar vader heeft ze helemaal niks meer.

Hoofdstuk 10: Stephanie moet praten met haar vader over dat weglopen. Haar ouders waren erg ongerust geweest. Ze wil weten waarom ze was weg gelopen. Ze had geantwoordt dat haar ouders toch nooit thuis waren. En als ze uit gaan doen ze dat apart. Haar vader geeft als antwoord: Het is een beetje moeilijk tussen je moeder en mij op dit moment. Stephanie vraagt geschrokken of haar ouders gaan scheiden. Pa moet haar zweren dat ze dat nooit zullen doen, maar dat doet hij niet. Hij wil het wel doen als zij dat zo graag wil maarop een dag zouden ze toch uit elkaar gaan. Stephanie voelt zich niet zo lekker worden. Dit gesprek heeft haar kapot gemaakt. Ze vermoed dat haar ouders haar alleen achter laten. Ze had die nacht slecht geslapen en ze droomde dat ze in gaten viel.

Hoofdstuk 11: De volgende ochtend naar de boerderij (school) leraren snappen niet dat leerlingen moe kunnen worden. Muziek lerares Nicole – Mooi, aardig, lang haar, kleedt zich modern. Ze geeft les en praat met ze. Dit vindt Stephanie helemaal te gek. Ze is de enige die naar hun luisterd. Ze zegt vaak 'het grauwe dat dood' daar bedoeld ze mee: het sombere maakt je kapot. Nicole maakt ook gedichten. Stephanie vindt dat alle volwassenen dood zijn, daarom is ze bang om volwassen te worden. Ze wil iemand anders ontmoeten die haar vragen kan beantwoorden. Ze wil dit later zelf namelijk gaan doen.

Hoofdstuk 12: Nicole heeft een verrassing voor de klas. Ze mogen een concert bij wonen. De klas zit de heletijd te kletsen. Stephanie moet vooraan gaan zitten. Stephanie gaat zich goed concentreren op de muziek. Ze krijgt een soort sensatie gevoel. Ze krijgt altijd sensatie gevoelens als ze denkt aan: De lucht, de vogels en het concert. Ze koopt een bandje met het concert erop. Iedere keer als ze dit luisterd voelt ze niet meer zo'n senatie gevoel, maar dat vindt ze niet zo erg. Want als ze er aan denkt dat ze het toen zo fijn had wordt ze wel weer vrolijk. Ze komt er achter dat geluk toch bestaat. Ze wordt er alleen niet goed van dat ze haar gevoelens niet goed onder woorden kan brengen.

Hoofdstuk 13: Zij gaat thuis herrie schoppen. Maar Xavier doet dat ook opschool. Stephanie denkt dat er wat met Xavier aan de hand is. Sylvie Lacaille is een hypocriet mens, Ze heeft een flesje met vloeistof bij zich. Andere moeten dit over de stoel van de juf gooien. De juf is boven op de stoel met het spul gaan zitten. Ze vraagt niet eerst wie het gedaan heeft, maar ze geeft gelijk Xavier de schuld. Hij wordt er uit getuurd en moet van school af. Bij het bushokje gaat hij staan huilen hij maakt een 'V' op het glas. Hij moet nu van zijn ouders naar een opvoed school. De klas probeert hem terug te krijgen.

Hoofdstuk 14: Stephanie gaat naar Nicole om te praten over Xavier. Nicole gaat proberen Xavier weer terug op school te krijgen. Ze gaat naar de directie, maar dat gesprek heeft geen zin. Stephanie gaat naar haar vader en vraagt of hij wil helpen om Xavier op school te houden. Hij moet dan naar naar school bellen naar de directie. Vader wil dit eerst niet doen, maar doet dit later toch wel. Hij krijgt de directie gelijk aan de telefoon. Na het gesprek (dat heel kort duurde) keek hij Nicole heel boos aan. De directie heeft vader er van beschuldigd dat hij nooit op school avonden komt, maar zich wel met andere kinderen bemoeid en niet met zijn eigen dochter. Stephanie gaat naar de broer van Pablo (l'autre). Hij zegt dat ze er genoeg aan gedaan heeft en dat ze er niks aan kan doen dat de directie haar besluit niet veranderd. Stephanie voelt zich nu heel triest en leeg. Ze vindt haar troost bij Garfunkel.

Hoofdstuk 15: Stephanie komt haar kamer niet uit. Ze wacht net zolang tot dat haar ouders haar komen halen. Dit doen ze alleen niet. Ze hoort haar moeder lachen in de kamer. Haar vader is naar Amerika. Als Stephanie naar de keuken gaat ziet ze een vreemde jas en vreemde schoenen staan. Moeder komt de keuken in en begint naar Stephanie te schreeuwen. Moeder dacht dat zij naar school was. Ze had haar moeder in tijden niet meer zo blij gezien nu ze met die ene vreemde man om ging.

Hoofdstuk 16: Ze ging nadenken of ze nog een keer wilde weglopen, omdat ze niet met haar moeder wil achter blijven. Ze maakt een lijst van mensen waar ze misschien zou kunnen verblijven. Ze ging haar spullen in pakken. Ze nam haar schriften en haar bandje met het concert (hoofdstuk 12) en de rest van haar benodigd heden. Ze gaat naar de broer van Pablo. Ze voelt zich niet boos, maar heel leeg en dat maakt haar bang. Ze heeft ook Garfunkel mee genomen. Om De broer van Pablo te waarschuwen dat ze eraan komt gooit ze stenen tegen het raam om de aandacht te trekken. Ze gaat via de achter deur naar binnen. Pablo's broer wordt bleek. Ze vraagt of hij ziek is. Hij vertelt dat hij een spierziekte heeft en dat hij nooit meer beter kan worden. Stephanie verteld het hele verhaal van haar moeder met haar nieuwe vriend. Ze gelooft dat haar vader ook wel een paar relaties heeft in Amerika.De broer van Pablo kan niet ouder worden dan 18. Stephanie moet stoppen met het zeggen dat ze ongelukkig is. Hij wil dat zij nadenkt over wat echt belangrijk is.

Hoofdstuk 17: Stephanie komt thuis en er is weer niemand thuis. Ze denkt aan Mevr. Morseaum (een soort oma) ze noemt haar Mamo. Ze woont in een klein dorpje in Arville in Normandië. Ze gaat zoeken naar een fotoalbum en vindt een foto van haar als baby in Mamo's armen. Ze gaat geld zoeken wat haar moeder altijd in haar kaptafel verstopt, want ze wil nu echt weglopen van huis. Ze vindt 500 Francs, pakt 3 blikjes kattenvoer voor Garfunkel en gaat naar Arville. Ze gaat liften en zegt tegen chauffeurs dat ze de trein geeft gemist. Bij Louvirs stapt ze uit en gaat ze verder liften. De man zet haar bij Mamo's huis af. Ze ziet een heel klein huisje. Ze klopt aan. Ze ziet een klein vrouwtje met een snor. Mamo herkende Stephanie niet. Toen Stephanie vertelde wie ze was en waarom ze naar haar was toegekomen, keek ze helemaal niet blij en verbaast (ze had het al een soort verwacht) Daarna mag ze in huis komen. Mamo heeft een grote hond die niet van katten houdt. Als Stephanie binnen staat ziet ze dat Mamo geen ruimte heeft. Stephanie mag toch binnen komen en iets warms drinken. Mamo gaat naar de koeien en Stephanie gaat naar een klein kamertje. Daar geeft ze Garfunkel te eten. Stephanie voelt zich ziek. Later gaat Mamo nog even naar de stad

Hoofdstuk 18: De hond van Mamo zit achter Garfunkel aan. Garfunkel ret weg maar komt onder een auto. Garfunkel is dood. Stephanie pakt hem op maar ze kan niet huilen. Ze zegt dat de kat naar de hemel gaat. Ze ziet een auto. Het is de auto van moeder. Moeder komt richting stephanie gelopen met open armen. Mamo ging naar de stad om Moeder te bellen. Achter moeder ziet stephanie ook Mamo en politie staan. Moeder zegt dat ze van Stephanie houdt en samen huilen ze om Garfunkel.

Hoofdstuk 19: Moeder verteld dat vader, moeder en Stephanie wilde verlaten. De relatie was in een crisis. Maar het komt allemaal goed, want moeder en vader hebben afgesproken met elkaar dat ze als normale ouders gaan leven en Stephanie een goede opvoeding gaan geven. Ze gaan bewijzen dat ze van Stephanie houden en ze gaan leuke dingen met haar doen. Dit alles is gebeurt. Stephanie heeft een nieuwe kat gekregen die ze Simon noemt. Sinds die tijd heeft ze niet meer in haar dagboek geschreven.