Boekverslag Doris Pilkington

Info over dit verslag

Geschreven door:	Buiske
Niveau:	3VWO
Kwaliteit:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1708
Opvragingen:	7

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Doris Pilkington

• Rabbit proof fence (1)

  2002

Zakelijke Gegevens

Het boek Rabbit-Proof Fence is geschreven door:
Doris Pilkington en Nugi Garima. Doris is de kleindochter van Daisy uit het boek en zij heeft nog net op tijd het verhaal van haar oma kunnen opschrijven en heeft er dit boek van gemaakt. Inmiddels is Daisy gestorven.

Het boek is in 2003 uitgegeven in Nederland door uitgeverij Elmar BV. De oorspronkelijke uitgever is University of Queensland press. De Nederlandse vertalling is van Koen Scharrenberg.

Eerste Indruk

Ik heb voor het boek gekozen, omdat ik de zomervakantie naar Australië toe ga en het leek me leuk om dan wat meer van de geschiedenis te weten. Ik blijf 3 weken bij een gezin en zij hebben ook allemaal uitstapjes geregeld, ook vast wel één die met de Aboriginals te maken heeft!
Het leek me een heel aangrijpend verhaal toen ik de achterkant las en ook de voorkant van het boek zag er veelbelovend uit! Het is een heel waarschijnlijk verhaal, want het is dus gewoon echt gebeurd! Het leek me wel moeilijk om te lezen, omdat er op de achterkant al moeilijke woorden werden gebruikt. Interessant verhaal dat heel ontroerend is. Het leek me wel langdradig! Voor mijn leeftijd is het sowieso geschikt!

Samenvatting

Rabbit-Proof Fence betekent eigenlijk anti-konijnenhek. Het gaat over de aboriginals die werden onderdrukt door en blanken. De zusjes Molly en Daisy en hun nichtje Gracie woonden in Jigalong samen met hun moeder, tante en oma. Er reden al een lange tijd blanke mensen door het gebied heen dus de meisje moesten voorzichtig zijn, want ze wisten wat er met hun kon gebeuren. De bouw van het anti-konijnenhek die van noord naar zuid liep, was vol op gang en het hek liep ook dwars door het dorpje Jigalong. Opeens werden ze op een ruwe manier weggehaald bij hun moeder door de blanken. Ze moesten een lange rit van 1500 km dalen naar het opvoedingskamp Moore River. Onderweg leerden ze een ander Aboriginal meisje Rosie kennen. De blanken wilden dat de Aboriginals zich net zo gingen gedragen als normale blanke mensen en dus moesten ze Engels leren praten, ze moesten met blanke kinderen omgaan en mochten alleen exogaam (met een blanke dus) trouwen, zodat uiteindelijk de zwarte huidskleur verdwenen was en het blanke volk normaal kon verder leven. Toen de meisjes aankwamen in Moore River zagen ze een soort barakken met allemaal kettingen en sloten voor de deuren. De meisje moesten in zo’n barak slapen waar nog veel meer aboriginals meisje lagen te slapen. De jongens sliepen in een andere barak en alleen ’s ochtends met het ontbijt konden ze elkaar zien. In de meidenbarak werd de leiding genomen door Martha. De meisje kregen dan ook een goede band met haar, omdat zij zich ontfermde over de nieuwkomers. Molly wordt al snel gek van al die blanke mensen en wil ontsnappen uit het kamp, maar er is één probleem, de Tracker! De Tracker is ook een aboriginal man en werkt als een soort speurder toch blijft hij er werken, omdat zijn eigen dochter ook in het kamp zat. Als een meisje of jongen uit het kamp ontsnapte vond hij ze altijd. Toch wil Molly weg en wilde haar zusje en nichtje meenemen. Als iedereen zondagmorgen naar de kerk is vertrokken ontsnapten de meisjes het bos in. Toen voor het slapen de lijsten met namen werden gecontroleerd, kwamen ze erachter dat de meisje vertrokken waren. Onmiddellijk wordt de Tracker ingezet. Ondertussen waren de drie meisjes al bij een huis aangekomen en kregen daar te eten en ook ieder een jas. Toen vertelde de vrouw des huizes over waar ze het anti-konijnenhek konden vinden. Molly besloot er naartoe te lopen, want dat konden ze volgen en dan zouden ze vanzelf thuis komen. Wat ze niet wisten was dat er eigenlijk 3 anti-konijnhekken waren. Uiteindelijk bereikten ze het hek en begonnen ze aan hun erg lange toch naar huis. Maar de Tracker bleef hen achtervolgen en het scheelde niet veel of hij had hen al een paar keer te pakken. Maar beiden, de Tracker en Molly hadden een uitstekend aboriginal instinct en daardoor ontsnapte Molly telkens weer aan de Tracker. Ondertussen werd al een heel corps van politieagenten ingezet om het drietal te zoeken. Ze werden op kruispunten geplaatst maar ze vonden hen nog steeds niet omdat een man, die de drie meisjes waren tegengekomen, hen een kortere weg had gewezen om terug te komen naar het goede hek. De man vertelde de meisje ook dat de moeder van Gracie momenteel in Wiluna verbleef en dat ze de trein konden nemen. Molly geloofde niets van wat de man zei en wilde gewoon verder het hek volgen maar dat wilde Gracie niet. Zij wilde zo vlug mogelijk naar haar moeder toe. Molly dacht dat Gracie uiteindelijk wel zou volgen, maar niets was minder waar. Molly en Daisy moesten omkeren om Gracie te gaan zoeken. Ze vonden haar aan het station, wachtend op de trein. Toen Molly haar riep liep ze naar hen toe, maar opeens verscheen daar en auto met een blanke erin. Ze werd opgepakt en meegenomen. Molly en Daisy moesten verder. Ze bereikten bijna de woestijn, maar aan het hek zaten de Tracker en nog een politieagent op hen op te wachten. Ze moesten lang wacht in de hitte en de agent snaptte maar niet waar ze waren, maar de Tracker had het door en hij tekende het plan hoe de meisjes waren gelopen. Hij lachte, want hij wist dat hij ze kon vinden dus vertrokken ze om het plan uit te voeren.
De meisjes bereikten de woestijn en liepen verder, helemaal uitgedroogd en verhongerd. Opeens stopte het hek en Molly dacht dat het ergens wel terug zou beginnen en liep recht de woestijn in. Molly en Daisy hielden het niet lang uit en vielen flauw toen Molly even bijkwam zag ze een adelaar en haar moeder had haar vertelt dat de vogel was die vlak bij hun huis leefde! Uiteindelijk bereikten ze hun dorp en hun moeder zat al te wachten, want iedereen wist dat de meisjes ontsnapt waren. Een agent hoorde de vrouwen zingen en voelde dat er iets gaande was. Hij ging er naartoe maar de vrouwen jaagden hem weg. Molly, Daisy, oma en moeder trokken het bos in en daar verbleven ze. Wat er met Gracie is gebeurd, weet niemand zeker, maar wat wel zeker is, is dat Gracie overleden is in het kamp.

Waarom daar?

Het boek speelt zich af in Australië, omdat de Aboriginals vroeger ook in Australië leefden. Tegenwoordig zijn er ook nog Aboriginals, maar wel in klein hoeveelheden.

Chronologisch

Het verhaal is chronologisch. Elke gebeurtenis wordt één voor één beschreven. Het begint allemaal met dat de blanken aankomen op Australië en dan begint het hele verhaal met de meisjes die naar het kamp gaan.

Verhaalstructuur

- Beginsitutie - De blanken komen aan op Australië
- Ontstaan van het probleem - De meisje moeten mee naar het kamp en ontsnappen weer
- Dieptepunt - Gracie wordt opgepakt
- Verslechtering - Molly en Daisy raken uitgehongerd en uitgeput en geven het bijna op
- Verbetering - De adelaar geeft weer nieuwe moed
- Afronding - Molly en Daisy komen weer thuis aan en trekken samen met hun oma en moeder het bos in.

Motorisch moment

Eigenlijk is de belangrijkste gebeurtenis in het boek dat de Australiërs
aankomen op Australië, maar dit is meer een stukje geschiedenis die in het boek stond, zodat het verhaal duidelijk wordt. Het belangrijkste is eigenlijk de vlucht naar huis van 3 aboriginalmeisjes die worden onderdrukt door de blanken!

Verhaallijn

Er is maar één verhaallijn in dit boek die vertelt over de reis van de 3 meisjes. Het verhaal wordt eigenlijk vertelt door iemand die verder zelf niet in het boek voorkomt. Je noemt het een Personale Vertelsituatie.

Afloop

Het verhaal had een Happy End, omdat Molly en Daisy natuurlijk veilig thuis kwamen, maar ook wel een droevig einde, want in het einde stond wel dat uiteindelijk de kinderen van Molly en Daisy alsnog in dat kamp terecht zijn gekomen. Er is ook wel weer een open einde, omdat je dus nooit helemaal zeker kan zijn van hoe het nou eigenlijk is afgelopen.

Leeservaringen

Onderwerp
Het onderwerp van het verhaal spreek me heel erg aan. Dit komt vooral doordat het een heel aangrijpend verhaal is. Ik heb veel dingen gelezen wat ik eigenlijk nog helemaal niet wist van de aboriginals. Ik had nog nooit eerder een verhaal over de aboriginals gelezen en daardoor was het heel verrassend.

Gebeurtenissen
Eigenlijk was de hoofdgebeurtenis de ontsnapping van de meisjes. Andere voorbeelden zijn: Gracie werd opgepakt. Het zijn dus niet veel gebeurtenissen, maar toch bleef het verhaal mij boeien, omdat het steeds toch weer spannend was of ze niet werden opgepakt. Deze gebeurtenis heeft een zeer grote indruk op mij gemaakt! Soms werd het verhaal wel een beetje langdradig, omdat het steeds hetzelfde was met, huis, eten en weer vertrekken.

Personages
De hoofdpersoon is eigenlijk Molly. Zo zie ik het, omdat zij de oudste is en het stel leidt. Molly heeft besloten het kamp te verlaten, terwijl Gracie en Daisy dat eerst helemaal niet wilden. Deze beslissing vind ik heel dapper genomen, omdat ze wist dat de Tracker alles meisje als had gevonden die probeerden te ontsnappen. Het was wel jammer dat er niet veel over de gevoelens van de meisje werd gesproken en dan moest je dat zelf een beetje gokken.

Bouw
Ik vind dat de gebeurtenissen heel logisch op elkaar volgen, maar dit heeft er ook vooral mee te maken dat er niet zoveel gebeurtenissen zijn. Het begin van het boek was wel ingewikkeld, omdat het dan nog niet zo duidelijk is waar het verhaal eigenlijk over gaat. Het slot van het verhaal vind ik heel mooi, maar wel naar dat je eigenlijk wel weet dat het nutteloos was! Gelukkig kwamen ze wel heelhuids thuis!

Taalgebruik
Ik vond het boek best wel moeilijk geschreven. De zinsopbouw was soms lastig te begrijpen, maar er werden niet hele moeilijke woorden in gebruikt! Gelukkig zaten er geen dialogen in het verhaal, want daar houd ik niet zo van!