Geschreven door:	Yvonne
Datum ingestuurd:	6 januari 2006
Niveau:	3 vmbo
Taal:
Woorden:	2098
Opvragingen:	1688 (15 deze maand)
Waardering:	Currently 3.50/5 1 2 3 4 5 3.5/5 (14 stemmen)

Waarom ik dit boek gekozen heb.
Ik had het boek al eens eerder gelezen alleen wist niet meer precies hoe het ging.
Ik wist dat ik het boek wel mooi vond alleen sommige dingen niet snapte.
Maar door het boek nog eens te lezen snapte ik het wel.
Het is een realistisch verhaal daardoor kan ik me goed in leven in de hoofdpersoon.
En ik hoe wel van romans.

Over de schrijver.
De schrijver is Per Nilsson.
Hij is geboren in 1954 in Malmö, dat ligt in Zweden.
Hij studeerde muziek en wiskunde.
Tussen 1980 en 1999 gaf hij les op een middelbare school.
Hij is getrouwd en heeft vier kinderen twee jongens ( Mattis en Carl) en twee meisjes (Ola en Anna).
In 1980 verhuisde hij van Malmö naar Sölvesborg, een klein stadje aan de Oostzee.
Hij begon met schrijven omdat hij zijn kinderen over zijn eigen jeugd wilde vertellen.
Zijn eerste boeken gingen over een elf jarig jongetje dat Nils Persson heette.
Deze Nils zat altijd onder de blauwe plekken, omdat hij voortdurend liep te dromen en meer dan eens tegen een lantaarnpaal botste.
Ook in zijn laatste boek Jij,jij en jij hebben enkele hoofdpersonen last van een soortgelijk ‘lantaarnpalenprobleem’.
Zijn eerste boek verscheen in 1986 en vanaf 1999 is hij fulltime schrijver.
Nilsson komt nog wel op scholen, maar nu leest hij voor uit zijn eigen boeken en praat over zijn boeken.
Hij heeft altijd al van lezen en schrijven gehouden.”toen ik vijftien was begon ik een dagboek bij te houden en schreef ik gedichten.
Maar ik had ook andere dromen.
Net als veel kinderen fantaseerde ik erover later een beroemde voetballer te worden.
En ik zag ook een mooie carrière voor me als popster.
Toen ik op een dag een boek las over treinen was ik erg onder de indruk en wilde ik graag machinist worden…”
Als schrijver geniet hij van de vrijheid.” Ik kan werken waar en wanneer ik wil zonder dat ik ooit te maken heb met een lastige baas.
Hoewel schrijven eigenlijk ook een eenzaam beroep is, vind ik die eenzaamheid niet vervelend.
Als ik even genoeg heb van het schrijven, maak ik een wandeling met de hond of ik speel wat op mijn accordeon.”
Van de dertien boeken die hij heeft geschreven, zijn er vier in het Nederlands vertaald.
Dat zijn Het lied van de raaf, De geur van Melisse, Jij, jij en jij en Anders dan jij.
Nilsson schrijft over thema’s die hem zelf interesseren en die tegelijk aansluiten bij de belangstelling van jongeren.
Soms is de opbouw lastig, omdat er heen en weer wordt gesprongen in de tijd tussen verschillende hoofdpersonen.
In de boeken van Nilsson botsen idealen en dromen soms met harde werkelijkheid.
Het omgaan en accepteren van deze ‘blauwe plekken’is niet altijd eenvoudig.
Nilsson schrijft vanuit een grote betrokkenheid.
De gevoelens van jongeren weet hij zorgvuldig weer te geven en de gebeurtenissen komen waarachtig over.
Seksualiteit is voor de schrijver geen taboe.
Hoewel Nilsson als schrijver geen opvoeder wil zijn, heeft hij wel duidelijke opvattingen, bijvoorbeeld dat je hoop niet kunt afpakken.
Hij laat de lezer daar meestal zelf achter komen door de juiste vragen te stellen.
De lezer gaat op ontdekking uit en bepaalt zelf welke oplossing de beste is.
Door deze open houding worden de boeken van Nilsson doorgaans ook door volwassenen gewaardeerd.
In 1999 ontving Per Nilsson een Zilveren Zoen voor De geur van melisse.
De geur van melisse werd in negen landen vertaald en won in Duitsland de Deutsche Jugend Literatur Preis.
Voor Nilsson is het winnen van prijzen niet het belangrijkste:
“Natuurlijk ben ik blij met elke prijs, maar wat voor mij belangrijker is, is dat mijn boeken worden gelezen door jongeren en dat ik met hen over mijn werk kan praten.
Prijzen, onderscheidingen en goede kritieken zouden voor mij niks betekenen als ik er niet van overtuigd was dat ik mijn lezers kon bereiken.
Ik heb nu eenmaal die zestienjarige in mijn hoofd en met hem wil ik communiceren.”

Alle boeken van Per Nilsson (in het Nederlands).

1996 Het lied van de raaf
1998 De geur van Melisse
2000 Jij, jij en jij
2001 Anders dan jij

Titelverklaring.
De oorspronkelijke titel, Härtjans Fröjd, verwijst naar een oude en poëtische naam voor de plant citroenmelisse en naar een bekend Zweeds volksliedje.
Ann-Katrin ruikt naar melisse, omdat ze deze geurige plantjes op haar kamer heeft.
Later geven de zaadjes van de plant de jongen weer kracht om verder te gaan.

Het thema.
Het boek gaat over liefdesverdriet en de wanhoop van een jongen.
Het gaat vooral ook over het overwinnen van die wanhoop.

Het genre.
Het is een jeugdroman, want de jongen heeft liefdes verdriet en je krijgt het hele verhaal te horen over hoe het zover heeft kunnen komen.

Plaats waar het zich afspeelt.
Het speelt zich vooral af in Zweden hij woont daar met zijn moeder en zusje.
Maar hij gaat ook op vakantie naar Amerika maar dat is dan wel al gebeurt maar daar denkt hij dan aan terug.
Een voorbeeld zin uit het boek (Zweden): het ligt in een buitenwijk van een stad in Zweden.
Een voorbeeld zin uit het boek (Amerika): Als ik niet naar Amerika was gegaan, was er dan niets gebeurd?

Door wie het verhaal verteld wordt.
Het wordt eigenlijk vertelt door de gedachten van een jongen.
Hij maakt eigenlijk een film in zijn hoofd.

De beschrijvingen van de hoofdpersoon en bij personen.
De hoofdpersoon: de naam van de hoofdpersoon is niet bekend.
Hij is en zestienjarige jongen.
Hij is een beetje in zich zelf gekeerd.
Zijn ouders zijn gescheiden en hij woont bij zijn moeder en heeft een nep-vader Krister.(zoals hij het noemt in dit boek
Als hij Ann-Katrin ontmoet, is hij eerst verlegen, maar geleidelijk bloeit hij op.
Zij vindt hem grappig en hij voelt zich geaccepteerd.
De hoofdpersoon is ook een beetje naïef: hij zit zo met zijn hoofd in de wolken dat hij bepaalde signalen niet opmerkt.
Pas later, als hij de film opnieuw afdraait, herkent hij die.
De gevoelens van de anonieme hij-figuur zijn herkenbaar.
Er word niet veel over zijn uiterlijk verteld, maar hij ziet in de spiegel dat hij bleek is (door de liefdesverdriet).
Hij is net zo lang als een volwassene en heeft een stem als een man.

Eigenlijk draait de film om 2 personen de hij-figuur denkt het verhaal daarom is hij de hoofd persoon maar ik vind dat Ann-Katrin ook wel een van de hoofdpersonen is want door haar heeft hij liefdes verdriet.

(2de) hoofdpersoon: Ann-Katrin
Hij noemde haar meestal melisse.
Ze heeft rood haar en ruikt naar melisse.
Ze is open en spontaan en lijkt volwassener dan de jongen.
Zij neemt ook het initiatief, waardoor de vriendschap meer inhoud krijgt.
Ze probeert hem duidelijk te maken dat ze de vriendschap op prijs stelt, maar dat ze niet gebonden wil zijn.
Ze vertelt eerlijk dat er in de zomer een vriend bij haar komt logeren.
Als ze zich op de laatste avond voor de vakantie laat gaan (met elkaar naar bed gaan), werkt ze verkeerde verwachtingen bij de hoofdpersoon.

Bijpersonen:
- Hans-Peter Schweizermann
De hij-figuur noemde hem NAZI-HANS.
Een bruinverbrande, breedgeschouderde, kortgeknipte jongeman met witte tanden.
Met een openhangend shirt met korte mouwen.
Komt uit Zwitserland.
- Lotta
Een vriendin van Ann-Katrin.
Een vriendelijke meid.
- Jurgen
Een vriend van Hans-Peter.
Komt ook iut Zwitserland.
Heeft donker haar.
- Henke.
Is een vriend van de hij-figuur.
Zit bij hem op school.

Samenvatting.
Het boek gaat eigenlijk maar over één dag, maar hij draait een film af in zijn hoofd met wat hij heeft beleefd.
Het boek begint met wat je zou hebben gezien en gehoord als je voor het appartement had gestaan en naar binnen was gegaan.

Het is een zaterdagavond en de jongen is alleen thuis en hij heeft een paar voorwerpen op zijn bureau liggen over elk voorwerp heeft hij een herinnering:
De voorwerpen op zijn bureau zijn:

Een buskaart (Hij had haar voor het eerst in de bus ontmoet)
Een ansichtkaart (die had hij van haar gekregen in de bus)
Duitse grammatica boek (een smoes om bij haar thuis te komen)
Een Bloempot met kruidenplantje(Het citroenmelisse plantje dat hij van haar heeft gekregen)
Een zakje zaad (Voor Melisse plantjes te poten)
Bladzijde uit een zangboek (Het liedje over melisse)
LP (Het liedje “Red hair” doet hem aan haar denken)
Leeg plastic bakje (Daar heeft hij het haar, van haar in verzameld)
Pakje condooms (Die hij had gekocht voor de avond dat hun alleen zouden zijn)
Laken (Waar ze onder hadden gevreeën)
Rafelige Amerikaanse vlag (Als hij niet in Amerika was geweest was alles anders gegaan)
Zwart notitieboekje (stonden al zijn aantekeningen over Melisse in)
Pakje met gekrulde linten (Cadeau dat hij voor haar had gekocht maar nooit heeft gegeven)
Bioscoopkaartje (Naar de bios waar Hans-Peter bij was)
Scheermesje en een potje pillen (om zelfmoord te plegen)
Telefoon (De telefoontjes die hij van haar krijgt)

Al deze spullen doen hem denken aan haar, het meisje die hij Melisse noemt omdat ze naar melissenplantjes ruikt, maar in werkelijkheid Ann-Katrin heet.
De jongen die in het boek ‘hij’ word genoemd vertelt zijn verhaal stukje voor stukje.
Hij probeert Melisse te vergeten en doet daarom stuk voor stuk een herinnering weg en vertelt erbij wat de herinnering betekent.

In de bus zag hij haar voor de eerste keer en het was voor hem liefde op het eerste gezicht.
Ze kwamen steeds meer met elkaar aan de praat.
Hij kreeg een ansichtkaart met een kat en een meisje die op een kat leek van Ann-Katrin, omdat hij haar de dag van tevoren met een kat had vergeleken.
Ann-Katrin moest leren in de bus voor een Duitse repetitie voor de dag erna.
Ann-Katrin liet hem een stuk uit het Duitse grammatica boek zien omdat er een stuk over een kat in stond.
Pas toen hij thuis was kwam hij erachter dat hij het Duitse boek van Ann-Katrin nog had.
Hij belde haar op om te vragen of hij het langs mocht komen brengen.
Ann-Katrin vond het goed.
Toen hij op haar kamer kwam ontdekte hij een citroenmelisse plantje.
Ze praatten de hele avond.
Wanneer het tijd werd om naar huis te gaan mocht hij van Ann-Katrin die hij vanaf nu melisse noemt, omdat ze naar die plantjes ruikt, een citroenmelisse plantje meenemen.
Hij stopte het in zijn tas en kwam er thuis achter dat hij nog steeds het Duitse boek in de tas had zitten.
Vanaf dat moment gebruikten ze elke keer het Duitse boek als gijzelaar. Hij nam het elke keer weer mee naar huis.

Op een dag was hij alleen thuis want zijn familie was een weekend weg.
Hij nodigde Melisse uit en ze gingen eerst wat eten daarna belandden ze op zijn kamer en ook in zijn bed.
De volgende dag was de laatste dag dat hij Melisse nog kon zien, voordat hij een maand naar Amerika ging, hij had er geen zin in want dan moest hij Melisse een maand missen.
In Amerika krijgt hij vrienden en hij stuurt Melisse 12 brieven waarin hij vertelt over zijn gebeurtenissen (die niet helemaal waar zijn).
Hij krijgt maar 1 ansichtkaart terug van Melisse. Als hij weer naar huis gaat krijgt hij een Amerikaanse vlag van zijn vrienden als herinnering.

Eenmaal weer thuis, na een lange maand, wil hij zo snel mogelijk naar Melisse toe.
Om haar weer te zien en om haar het cadeautje te geven wat hij daar in Amerika voor haar heeft gekocht.
Hij gaat bij Melisse binnen en vertelt dat hij een dag eerder naar huis is gegaan zodat hij haar eerder kon zien. Dat hij een dag eerder was terug gekomen beviel Melisse niet.
Hij ontdekt dat Melisse niet alleen thuis is.
Er is nog iemand bij haar thuis namelijk Hans-Peter, hij noemt hem Nazi-Hans.
Melisse had verteld dat ze bezoek kreeg van een vriend die ze op wintersport had leren kennen.
Maar wat ‘hij’ niet door heeft is dat Nazi-Hans en Melisse een relatie hebben.
Hij ontdekte het pas na het bioscoopbezoekje als Melisse een Mona-lisa lachje naar Nazi-Hans werpt. Melisse probeerde alles uit te leggen maar hij wou niet met haar praten.
Ze had zijn hart gebroken.
Pas als hij thuis is gaat hij alles op een rijtje zetten, hij herhaalt de film voor zijn ogen.
En komt dan dingen tegen die hij eerst niet had opgemerkt aan Melisse omdat hij hopeloos verliefd op waar was.

Hij voelt zich zo wanhopig dat hij zelfmoord wil plegen, alleen Melisse kan hem nog redden, door hem te bellen.
Want dat had ze hem beloofd.
Als hij zo’n beetje alle voorwerpen (herinneringen) heeft weggegooid heeft hij alleen nog een doosje blauwe pilletjes en melissezaad voor zich.
Hij wacht op het telefoontje…
Ondertussen doet hij wat melissezaad in zijn mond en kauwt erop.
Die zaadjes geven hem zo de kracht dat hij gauw het potje met blauwe pilletjes weg zet.
En besluit dat hij toch maar geen zelfmoord pleegt.
Dan wordt er gebeld…
Hij neemt niet op en zegt tegen de telefoon: ‘Ik hou van je’.
Dat is het einde van de film van de jongen.
Het boek eindigt ook met het hoofdstuk waarmee het begon: ‘Wat je zou hebben gezien en gehoord’.