Geschreven door:	anoniem
Datum ingestuurd:	21 juni 2005
Niveau:	4 havo
Taal:
Woorden:	1893
Opvragingen:	11810 (191 deze maand)
Waardering:	Currently 3.56/5 1 2 3 4 5 3.6/5 (48 stemmen)

Eindoordeel: Crazy Benjamin Lebert

A: Het onderwerp

Het onderwerp van het boek is opgroeien en volwassen worden en de problemen wat dat met zich mee brengt. In het boek zijn de jongens in de puberteit en hebben het daar nogal moeilijk mee. Ze willen losbandig zijn en leuke dingen doen, maar moeten zich op hun internaat aan strenge regels houden. Ik vond het onderwerp erg leuk, in het begin van het boek kwamen er dingen in voor waar ik me nog wel in kon vinden. Later werd het boek een beetje saai en gebeurde er niet zo veel. Ik ben niet anders over het onderwerp na gaan denken. Het boek had niet erg veel diepgang vond ik. Je leest wat de jongens zoal mee maken, maar erg boeiende dingen maken ze niet mee. Ze praten en discuseren veel, over het leven en over God, alleen naar mijn mening hebben jongens van 16 jaar het niet over zulke dingen. Dus erg realistisch vond ik dat niet. Ik kan niet zo bedenken welke boeken hetzelfde onderwerp hebben. Ik zou best nog een boek willen lezen met hetzelfde onderwerp, alleen moet dat boek dan wel iets boeiendere gebeurtenissen hebben.

B: De gebeurtenissen

De gevoelens bepaalden wel een groot deel van het boek, alleen de gebeurtenissen waren ook erg belangrijk. Het boek werd in het ik-perspectief geschreven dus kreeg je veel informatie te weten over de hoofdpersoon. Ik vond de gebeurtenissen wel leuk alleen niet heel erg boeiend dat was wel jammer. Maar omdat het boek vrij wel makkelijk te lezen was, deed het er niet zoveel toe dat de gebeurtenissen niet zo boeiend waren. Ik vond niet dat er schokkende dingen in het boek voor kwamen, ik kan me wel vinden in dat de jongens van het internaat weg wilden en daarom hun leven op het internaat in hoe verre het wou aangenaam te maken. De gebeurtenissen bevinden zich grotendeels in het internaat ook het huis van de man in München speelt een rol in het boek. Er is geen spraken van disharmonie.

C: De personen

De hoofdpersoon in het boek is Benjamin zelf (de schrijver, het is een autobiografisch boek). Benjamin is 16 jaar en hij is halfzijdig verlamd. Hierdoor heeft hij een lichamelijke beperking. Veel vrienden heeft hij nooit gehad, omdat hij nooit ergens bij hoorde. Zijn beperking is ook de oorzaak waarom het niet zo goed gaat met hem op school en dan vooral met wiskunde. Ik vond de hoofdpersoon heel levensecht overkomen. Dit kwam ook omdat het boek een autobiografisch boek is en dus wist ik van tevoren dat het boek waar gebeurt was. Ik herken niet echt bepaalde dingen van Benjamin in mij wel vind ik Benjamin een aardige jongen. Hij is geïnteresseerd in wat er in zijn vrienden’s hoofd omgaat en is behulpzaam in hoe verre dat kan met zijn beperking. Ik ben niet echt beïnvloed door het gedrag van Benjamin, wel ben ik er anders na gaan kijken hoe het leven zal zijn als je een verlamming hebt of een andere lichamelijke klacht wat je leven beperkt. Daardoor heb ik wel respect voor Benjamin hoe hij er mee om ging. Ook heb ik respect voor de vrienden van Benjamin, hij had nooit echte vrienden en daar op het internaat werd hij direct aanvaard in een vriendengroep. Janosch Benjamins kamergenoot droeg Benjamin zelfs op zijn rug toen hij niet meer goed kon lopen. Ik zou de hoofdpersoon niet anders laten handelen.

D: De opbouw

Het verhaal is in chronologische volgorde verteld, dat heeft hij zo gedaan om beter de ontwikkelingen van de jongens weer te geven denk ik. Het verhaal was niet moeilijk opgebouwd dus kon ik het vrij vlot lezen. De taal vond ik wel een beperking maar als je niet bij elk moeilijk woord stopte met lezen, werd het woord vanzelf wel duidelijk. Het verhaal werd uit de ogen van benjamin lebert gezien, het verhaal heeft dus een ik-perspectief. Het is een autobiografisch verhaal. Dat vond ik het verhaal juist makkelijker leesbaar, doordat je op deze manier meer van 1 persoon te weten kreeg kon je je meer richten op die gevoelens en de gebeurtenissen. Er zaten geen of amper flashbacks in het boek. Ik denk dat de schrijver daarvoor gekozen heeft, omdat hij juist het opgroeien van de jongens naar volwassenen wou laten zien. En om dan allemaal flashbacks in het boek te stoppen, schiet die bevordering niet echt op. Volkomen onbegrijpelijke delen ben ik niet tegen gekomen in het boek, wel af en toe lastige stukjes. Ik vond het wel spannend toen de jongens van het internaat weg liepen. Of ze betrapt zouden worden en toe ze weer terug gingen of ze ook straf kregen, dat vond ik wel spannend. Het boek had een gesloten einde, ook al wist je nog steeds niet of benjamin zijn eind examen nou eindelijk haalt.

E: De thematiek/motieven

De motieven uit het boek zijn;
Seks: Een van de motieven die tijdens de puberteit de voornaamste rol speelt is seks. Benjamin is hier heel erg mee bezig.
Blz 67.: “Marie reitet weiter. Schweiß bildet sich auf ihrer Haut. Ich lecke ihn ab. (…) Sie spricht kein Wort. Die ganze zeit nicht. Sie stöhnt nur.”

School: School speelt ook een belangrijke rol voor de ontwikkeling van Benjamin. Doordat er strenge regels zijn krijgt hij niet echt de kans zich te ontwikkelen. Ook heeft benjamin al 5 keer van school moeten wisselen, wat natuurlijk ook niet erg positief werkt.
Blz 14.: “Ich bleibe hier. Wenn möglich bis zum Arbitur. Meine Eltern gehen. Wir verabschieden uns. Ich sehe sie den Gang zurücklaufen. Höre das Knarzen der Türe. Die Schritte auf dem Holsbelag. Die Treppe. Herr richter begleitet sie. Er hat versprochen, bald wieder zu kommen. (…) Ich nehme eine Tasche und beginne aus zu packen. Unterwäsche, Sweatshirts, Pullover, Jeans. Wo zum Kuckuck is mein kariertes Hemd?”

Vriendschap: de vriendschap met Janosch en de rest van de groep is zeer belangrijk voor Benjamin omdat hij door hen geaccepteerd wordt en wegwijs gemaakt wordt op verschillende gebieden, waaronder dat van meiden.

Handicap: Door de verlammingsziekte aan de linkerkant van Benjamins lichaam wordt hij belemmerd in zijn ontwikkeling, omdat hij de gewoonste dingen zoals veters strikken, brood smeren en dergelijke niet kan doen, is het heel lastig voor Benjamin om een “gewoon” leven te leiden.
Blz 34.: “Kannst du mir mal was sagen, Janosch?” frage ich. (…) “Wie fühlt es sich an, nicht behindert zu sein? Nicht swach? Nicht leer? Wie fühlt es sich an, mit der Linken Hand Über einen Tisch zu streichen? Fühlt man das Leben?”

Er zit wel een logische samenhang in de thema’s, al deze (met uitzondering van de handicap) motieven maken deels uit van het leven van een 16 jarige jongen.
Het thema van het boek is de ontwikkeling gedurende de puberteit van jongen naar man. Of terwijl hij een 16 jarige jongen opgroeit van een puber tot een volwassene.

F: Het taalgebruik

Ik vond dat er niet echt gebruik werd gemaakt van een moeilijke woordkeuze. Het boek bestaat wel uit vrij lange zinnen, met uitgebreide dialogen. Ook had het boek veel en lange beschrijvingen. Omdat alles zo uitgebreid vertelt werd kon je de gebeurtenissen makkelijk volgen, en kon je je er een heldere voorstelling van maken. Ik heb niet echt een symboliek opgevallen, misschien wel omdat het boek zo puur en nuchter was. Er kwamen redelijk veel en vooral ook uitgebreide dialogen voor in het boek. Ik vond ze niet al te natuurlijk weer gegeven. Ik zou twee fragmenten graag willen onthouden de eerste Als de jongens op de trein staan te wachten, wisselen ze, door middel van sneetjes die ze met een spijker in hun vinger maken, bloed uit met elkaar. Zodat ze nu bloedverwanten zijn. Dit doen ze dus in feite om hun vriendschap te bezegelen en aangezien het hele boek een beetje om de vriendschap van de jongens draait, vond ik dit een erg mooi fragment.
Het tweede fragment wat ik graag onthouden wil is wanneer Benjamin geconfronteerd wordt met zijn beperkingen. De eerste morgen bijvoorbeeld, lukt het hem bij het ontbijt niet zijn brood te smeren doordat hij niet in staat is zijn linkerhand goed te gebruiken. Wanneer hij iemand vraagt hem te helpen, krijgt hij als antwoord te horen dat hij dat toch wel zou moeten kunnen als 16-jarige.
Toen realiseerde ik me dat mensen eigenlijk bot zijn, want die reactie van die jongen is logisch als een 16 jarige jongen aan je vraagt of je zijn brood wil smeren kijk je natuurlijk wel een beetje raar op, maar van de andere kant je weet niet wat er aan de hand is, die jongen had ook gewoon kunnen vragen waarom hij zelf zijn brood niet kan smeren.

G: De recensie

Ik kon nergens een geschikte recensie vinden over het boek. Alle recensies die ik gevonden had gingen over de uitgever.

Motivatie

Ik had bij een boekbespreking gehoord over het boek Crazy, het moest een leuk en makkelijk leesbaar boekje te zijn. In de mediatheek ben ik op zoek gegaan naar crazy. Ik vond het niet zo’n dik boekje dus daarom ben ik hem gaan lezen.

Uitsmijter

Ik raad dit boek zeker aan! Het is een dun en makkelijk leesbaar boek.
Het verhaal is leuk, en komt redelijk bekent voor in je eigen belevenissen wereld.

Samenvatting

Benjamin, een zestienjarige jongen, wisselt voor de vijfde maal van internaat. Ditmaal komt hij terecht in het Internat Neuseelen. Benjamin heeft een handicap: de linkerkant van zijn lichaam is half verlamd waardoor hij deze maar slecht kan bewegen. Op elke school is het hetzelfde liedje: hij wordt gezien als een manke, rare jongen die niet wordt geaccepteerd. Hij heeft dus ook absoluut geen zin om weer opnieuw te beginnen, maar zijn ouders zijn onverbiddelijk en hij wordt op Neuseelen achtergelaten. Hier ontmoet hij zijn kamergenoot Janosch Schwarz. Benjamin wordt tot zijn verbazing direct opgenomen in zijn vriendengroep. Janosch is de leider van het stel en stelt al de tweede nacht voor aan Benjamin om de nacht op de meisjesafdeling door te brengen. Na een hoop gedoe komen ze aan op deze afdeling en ze worden dronken. Benjamin wordt die nacht zelfs ontmaagd op het toilet door Marie. Na deze nacht hebben de vrienden de smaak te pakken gekregen en doen van alles om maar aan het saaie internaatleven te kunnen ontsnappen. Ze praten ook veel over het leven, hun families en hun vriendschap en komen tot de conclusie dat de wereld en hun vriendschap “crazy” is. Op een dag vindt Benjamin Troy, een van zijn vrienden, huilend op zijn kamer. Troy ziet het allemaal niet meer zitten en wil weg van het internaat. De vrienden besluiten om weg te lopen en naar München te gaan. Diezelfde avond nog nemen ze de benen en lopen naar de bushalte. Hier ontmoeten ze een oude man die vroeger zelf ook op Neuseelen heeft gezeten. Hij herkent hun houding en biedt ze een slaapplaats in München aan. Deze accepteren ze en hij neemt hen mee naar zijn woning, die zich boven een stripclub bevindt. Hier beleven de jongens natuurlijk de avond van hun leven. Benjamin raakt behoorlijk dronken en wordt de volgende ochtend wakker in de auto van de man. Hij brengt de jongens terug naar het internaat, waar ze er met een beetje geluk en een smoesje vanaf zullen komen. Uiteindelijk moet Benjamin toch van deze school af, omdat hij ook hier onvoldoendes haalt voor wiskunde en bovendien veel te vaak op de meisjesafdeling werd betrapt.