Geschreven door:	Elfje
Datum ingestuurd:	10 februari 2005
Niveau:	4 vwo
Taal:
Woorden:	1348
Opvragingen:	1122 (10 deze maand)
Waardering:	Currently 3.86/5 1 2 3 4 5 3.9/5 (7 stemmen)

Zakelijke gegevens
Titel: Offerande
Auteur: Lydia Rood
Jaar van uitgave: 1995
Uitgeverij: Prometheus
Plaats: Amsterdam
Pagina’s: 238

Samenvatting van de inhoud
Pieter heeft één oog, het andere oog is wit. In korte hoofdstukken waarin Pieter telkens een andere leeftijd heeft, wordt eenvoudig verteld wat hij beleefd. Pieter wil graag dat zijn ouders trots op hem kunnen zijn en hem lief vinden. Hij doet alles voor zijn ouders. Vooral voor zijn moeder. Maar 'de moeder' en 'de vader' vinden hem lelijk, schamen zich voor hem en geven hem weinig blijk van liefde. In hun gezin is sowieso maar weinig liefde, want ook tussen zijn ouders is geen liefde. Zijn vader blijkt dan ook later een vriendin te hebben. Als Pieter wat ouder geworden is, zet hij zich af tegen zijn moeder. Maar zijn hele leven blijft hij eigenlijk afhankelijk van haar. Als hij 22 is komt hij na drie jaar terug naar zijn moeder, om te zeggen dat hij vader wordt. Zijn moeder is daar niet blij mee en stelt abortus voor. Hij was zo blij, vader te worden. Maar dat beeld verdwijnt en dan blijkt dat hij weer "niemand" is.

Waarom dit boek?
Ik heb het boek ‘Offerande’ gekozen, omdat ik las dat het een psychologische roman was. Ik vind een boek echt goed als ik veel over de personages te weten kom, bijvoorbeeld als ik weet hoe ze denken en waarom. Dat is in dit boek ook het geval. En dat kon je al wel een beetje te weten komen na het lezen van de achterkant van het boek.

Mijn verwachtingen
Mijn verwachtingen waren vrij hoog. Ik had al eerder een boek gelezen van Lydia Rood en die vond ik ook erg goed. De korte beschrijving van het boek op de achterkant sprak me al erg aan. En als dat je al aanspreekt ga je er eigenlijk al vanuit dat het een goed boek is. Ik lees graag over familiedrama’s en gedachtegangen van andere personen, dus leek het me een erg goed boek.

Mijn eerste reactie
Ik vind het een erg goed boek, wat ik al verwachtte. Maar toen ik het boek open sloeg op de eerste pagina begreep ik het al niet meer. Boven aan het begin van het verhaal stond in grote letters Vijf. “Hoe kan dit nou?”, “Begint het met hoofdstuk 5?”, “Mist dit boek de eerste paar hoofdstukken?”. Ik bladerde verder in het boek en vond een vreemd systeem. Het begint met 5, gaat verder met 6, dan naar 15, naar 7, naar 8, naar 14 en weer terug naar 2. Elk hoofdstuk had weer een nummer erboven staan die niet echt een goede volgorde hoorde. Gelukkig kwam ik er snel achter dat die cijfers de leeftijd was waarin Pieter (de hoofdpersoon) leefde. Dat merkte je ook aan de schrijfstijl. Je leest namelijk vaak de gedachtegang van Pieter en dus merk je goed het verschil tussen 2 en 15 bijvoorbeeld.
Het verhaal sprak me erg aan, ik heb het dan ook in een flink tempo gelezen. Steeds weer benieuwd naar wat er zou gaan gebeuren. Eigenlijk kan ik me niet echt een gedeelte herinneren dat ik niet leuk vond. Je leeft helemaal met Pieter mee, in alle leeftijden. Je krijgt veel onbegrip voor de ouders van hem.

Eindoordeel
Ik vond het echt een heel goed boek. Het interesseerde me en werd niet saai, juist die stap van leeftijd tot leeftijd zorgt daarvoor. De gedachtes en handelingen van Pieter worden goed beschreven en daardoor kun je je nog beter inleven. En dat vind ik heel belangrijk bij het lezen van een boek.

Offerande wordt niet gepresenteerd door een schrijver of vertelt door een ik-vorm. Het wordt vertelt via Pieter (één verhaalpersonage). Je krijgt te horen wat hij denkt, ziet, doet en ervaart. Je beleefd het verhaal dus via een personaal vertelperspectief.

Dit boek heeft een chaotische tijdsvolgorde. Je springt van de gebeurtenissen op de ene leeftijd naar gebeurtenissen op de andere leeftijd. Deze leeftijden variëren van 2 jaar oud tot 22 jaar oud. Het is niet duidelijk vanuit welke leeftijd het verhaal nou echt vertelt wordt. Dat is best verwarrend. Maar de gebeurtenissen die beschreven worden maken steeds wel weer iets meer duidelijk hoe de opvoeding van Pieter in elkaar zat en waarom hij zichzelf ‘Niemand’ vindt.

De verteltijd verandert naarmate je verder komt in het boek. Wanneer je nog maar net begonnen bent met lezen is de verteltijd van een gebeurtenis rond de leeftijd van 4 tot 7 langer dan de verteltijd van een gebeurtenis in de pubertijd van Pieter. Hoe verder je leest, hoe ouder hij wordt en hoe minder lang de gebeurtenissen zijn van toen hij nog maar een klein jongetje was.
De vertelde tijd blijft gemiddeld wel ongeveer hetzelfde. De stukken die vertelt worden over een bepaalde leeftijd duren ongeveer een paar minuten tot een paar uur.

Het verhaal speelt zich het meeste af in huis. Dit huis wordt niet echt beschreven maar het zijn vrij nette mensen met veel regels en bontjassen, dus waarschijnlijk ook wel een net huis.
Het speelt zich ook nog af in de tijd dat er nog geen auto’s waren, dus ik stel het me voor als een rustige straat met nette mensen. Veel over het interieur van het huis wordt niet vertelt dus kun je het zelf een beetje invullen. Pieter gaat natuurlijk ook wel eens weg, buiten spelen of naar school. Maar daar wordt niet vaak op in gegaan.

Natuurlijk komen ook in dit verhaal personages voor. De hoofdrolspeler is Pieter. Pieter is de oudste zoon uit het gezin en geboren met maar 1 goed oog, het andere oog is wit en daar wordt hij dan ook dagelijks door geconfronteerd. Hij beseft al jong dat hij er niet mooi uit ziet: zijn moeder schaamt zich voor hem. Doordat hij zich al vroeg zo sterk bewust is van zijn uiterlijk, maakt hij niet makkelijk vrienden. Pieter is dan ook een stille, teruggetrokken jongen. Door erg zijn best te doen, probeert hij zijn moeder van hem te laten houden. Hij krijgt hier geen respons op, alsof de moeder zijn wanhopige vraag niet begrijpt. Ze vindt hem opdringerig, vervelend, ze vindt dat hij zeurt, te veel om aandacht vraagt en jaloers is op zijn broertjes. Zijn moeder ziet gewoon niet in dat hij iets meer liefde nodig heeft en meer blijk van dank. Hij bedoelt het allemaal zo goed maar dat wordt niet gezien. Alleen de negatieve kanten van zijn handelingen krijgt hij te horen. Hij wordt helemaal naar beneden gehaald door zijn ouders. Het is dan ook vrij logisch dat hij zich niet veel waard voelt, wie zou dat wel doen..?
De moeder is een geremde vrouw. Pieters geboorte ervaart ze als een teleurstelling. Ze kan nooit met hem pronken. Haar huwelijk is ook teleurstellend; ze voelt zich eenzaam. Als haar man haar bedriegt, loopt ze weg. Wanneer ze weer terug is gaat ze als onderwijzeres werken. Maar ze is niet in staat zich in Pieter te verplaatsen en van hem te houden. Altijd is ze kritisch en afstandelijk. Als haar ene borst afgezet moet worden blijft ‘de vader’ nog even bij haar, maar dat duurt niet lang en ze blijft eenzaam achter. Ik vraag me af wat voor jeugd ‘de moeder’ heeft gehad. Hoe haar moeder was en of ze zelf wel genoeg liefde en aandacht heeft gehad in haar jeugd.
De vader is eerst het hoofd van een lagere school, later conrector en daarbij is hij regisseur van de toneel vereniging. Hij lijkt zelfingenomen en dwingend naar vrouw en kinderen toe. Hij kan geen warmte of echte aandacht voor zijn zoon opbrengen. Die opvoeding laat hij aan ‘de moeder’ over.

Thema:
Een eenzame opgroeiende jongen die alles doet voor aandacht en liefde van zijn moeder.

Visie:
Praten met je kind(eren) is heel belangrijk. Dat blijkt maar weer uit dit boek. Als je je kind niet genoeg aandacht en liefde geeft en geen moeite doet om hem of haar te begrijpen kan dat kind daar levenslang mee blijven zitten. Dat is ook met Pieter, het gaat weer goed met hem, hij heeft een vrouw die zelfs in verwachting is. Maar door zijn moeder valt hij weer helemaal terug in het gevoel dat hij niks waard is. Het is een levenslang trauma.