Boekverslag Helen Fielding

Info over dit verslag

Geschreven door:	Daefita
Niveau:	2HAVO/VWO
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	979
Opvragingen:	9

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (4 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Helen Fielding

• Bridget Jones's diary (25)

  1997

• Bridget Jones: the edge of reason (2)

  2000

• Cause celeb / Geloof, hoop & liefdadigheid (1)

  1994

• Tom Jones (3)

  1749

Inleiding

Ik was op zoek naar een boek in mijn ouders boekenkast toen ik dit boek zag staan. Ik had ‘Bridget Jones Diary’’ en ‘’Bridget Jones new Diary’’ al gelezen van Helen Fielding, en die boeken vond ik er goed. Dus toen ik dit boek van haar zag staan, dacht ik dat deze ook wel goed moest zijn.
Ik heb elke avond toch wel 1 á 2 uur liggen lezen, en gisteravond heb ik het tot diep in de nacht uitgelezen.
Het boek is erg humoristisch, maar ook wel heel zielig. Het zijn gewoon nare dingen, die grappig worden beschreven.
Ik vind de kaft niet heel aantrekkelijk. Maar ik vind dat niet zo belangrijk. Het gaat om de inhoud van een boek vind ik.



Inhoud.

Het boek gaat over Rosie Richardson die voor een hongersnood in het Afrikaanse kamp waar ze werkt terug keert om een actie op te zetten samen met haar beroemde ‘vrienden’ in Londen.
Rosie Richardson is een p.r.-medewerkster bij een grote Londense uitgeverij. Op een dag leert ze Oliver Marchant kennen. Ze is helemaal weg van hem. Ze hoort tijden niks van hem. Maar omdat ze haar fantasieën waar wil maken regelt ze iets op haar werk, waarbij ze de hulp van Oliver Marchant en zijn succesvolle televisieprogramma Soft Focus nodig zullen hebben. Haar idee werkt. Oliver Marchant ziet het wel zitten, en een vergadering wordt belegd. Het idee was om haar baas, Sir William, wat meer bekendheid te geven, door hem aan liefdadigheid te laten doen in Oliver Marchants programma. Al direct na de eerste vergadering liggen Oliver en Rosie bij elkaar in bed. Maar Oliver laat niet duidelijk merken aan Rosie wat hij wil of denkt. Als Rosie die ochtend wakker word is Oliver al vertrokken. Via zijn secretaresse maakt Oliver telkens afspraakjes met Rosie. Ze komt op premieres, en feestjes van beroemdheden. Leert met beroemdheden om gaan, leert de beroemdheden ‘code’ en wordt steeds gekker op Oliver. Maar Oliver kwetst haar constant en maakt haar steeds onzekerder. Het ene moment zegt hij van haar te houden, het volgende zegt hij dat ze niet meer voor hem is dan een ‘speeltje’. Dan komt de dag dat Rosie het niet meer aankan. Via vele omwegen maakt ze het uit met Oliver. Oliver blijft haar nog tijden smeken om terug te komen, maar Rosie voelt zich beter dan ooit sinds ze van hem en de onzekerheid af is.
Voor haar project met Sir Williams en Oliver Marchant gaat ze naar de vluchtelingenkampen in Afrika. Ze ziet afschuwelijke dingen. Als ze terug komt in Londen heeft ze een schuldgevoel. Ze verkoopt haar dure kleren en stuurt zo veel mogelijk geld naar Afrika. Maar ze wil meer. Nu het uit is met Oliver wil ze opnieuw beginnen. Ze beseft dat dit in Afrika kan, en dat ze dan ook iets kan doen daar. Ze volgt een spoedcursus hulpverlener en vertrekt naar Afrika. Ze komt uiteindelijk zo hoog dat ze beheerder van kamp Safila in Nambula word. Ze maakt veel mee. Dan dreigt er een ramp te gebeuren. Door de zwermen sprinkhanen die vele oogsten op eten wordt een kwart miljoen vluchtelingen in Rosie’s kamp verwacht. De zending voedsel van de VN is al twee weken te laat, en na enig onderzoek blijkt dat deze zich nog wel drie weken op zich zal laten wachten.


Fragment.

...
‘’Oliver, wil je niet iets drinken? Je hebt zoveel vocht verloren.’’
‘’Nee, ik wil niets drinken.’’
‘’Ik kan zoutvloeistof voor je halen.’’
Hij keek me aan met de uitdrukking van een bijlmoordenaar. ‘’Ik zei: Ik – wil – niets – drinken, oké?’’
De Nambulanen in zijn buurt begonnen te lachen. Hij trakteerde hen op zijn donderblik en ze lachten weer. Een driftbui werd hier zo serieus genomen dat je het bijna nooit meemaakte. Ze zouden zo’n bui, die zo te zien zonder enige oorzaak opkwam, niet begrijpen.
‘’Jezus Christus!’’ schreeuwde hij tegen hen. De Nambulanen wierpen hun hoofd achterover en brulden waarderend.
‘’Verdomme nog aan toe.’’ Hij sloeg met zijn vuist op de jeep en gaf daarmee aanleiding voor een nieuwe lachbui en een verrukt rondje applaus. Hij was nu omringd door een flinke groep mensen die gretig stonden te wachten wat hij vervolgens zou doen. Ik keek nerveus naar ons team en vroeg me af hoe we moesten omgaan met Safila in de greep van hongersnood. Er werd aan mijn mouw getrokken. Het was één van de koks uit het restaurant.
‘’Dit heel slechte man.’’zei hij.’’Heel slechte man.’’ Hij wees naar Vernon, die op dat moment zijn hand uitstak om een jonge gesluierde Nambulaanse vrouw een klapje voor haar billen te geven. De kok, die waarschijnlijk met de vrouw was getrouwd, haastte zich naar Vernon.
Kate zat nu in de jeep en gebaarde naar een groepje bij haar raam.
‘’Hou op met staren,’’zei ze, en wees naar haar ogen. ‘’Hou op met mij aanstaren. Staren is onbeleefd.’’
‘’Staresonbelef,’’herhaalde de groep.
‘’Hou op,’’zei ze, nu bijna in tranen.’’Hou op met staren.’’
Er klonk een kreet op uit de groep kinderen rond Julian en mensen begonnen in zijn richting te rennen. Hij stond dollarbiljetten uit te delen.
Ik haastte me weer naar hem toe.
‘’Geef ze geen held meer,’’schreeuwde ik.
‘’Waarom niet?’’ Als hij nog één keer ‘waarom’ zou zeggen, zou ik hem wat doen.
‘’Omdat ze dan bij elke westerling die verschijnt om geld gaan bedelen. Geef het geld aan de hoofdman, discreet.’’
Zijn gezicht betrok, waardoor ik me een bazige feeks voelde. Ze hadden het nu allemaal ontdekt. De cameraploeg deelde munten van een pond en snoepjes uit. De fotograaf van de News maakte van iedereen polaroids en gaf ze weg.
‘’Verdomme nog aan toe, ROT OP JULLIE!’’ gilde Oliver, wat opnieuw aanleiding was tot gejuich.
‘’Staresonbelef,’’herhaalde de groep rond Kate.
De eigenaar van het restaurant stond een klein stukje verderop tevreden te knikken. ‘’Zij zijn heel grappige mensen,’’ riep hij tegen mij. ‘’Zij maken veel lachen.’’
...

Ik heb dit fragment gekozen omdat heel erg de sfeer van het boek neer zet. En omdat het heel erg grappig is.