Boekverslag Anna Enquist

Info over dit verslag

Geschreven door:	Andy g
Kwaliteit:
Waardering:
Taal:	Nederlands
Woorden:	1639
Opvragingen:	32

Hulpmiddeltjes

Openen in tekstverwerker

Printen

Emailen

Waardering

Gemiddelde waardering: 2 uit 5 (6 stemmen)

Heb je er iets aan gehad? Geef zelf je waardering:
Erg goed bruikbaar
Goed bruikbaar
Bruikbaar
Een beetje bruikbaar
Niks aan gehad

Titels van Anna Enquist

• Contrapunt (1)

  2008

• De ijsdragers (13)

  2002

• De kwetsuur (3)

  1999

• De oversteek (1)

  1999

• De thuiskomst (7)

  2005

• De tweede helft (1)

  2000

• Drama (1)

  2005

• Het geheim (50)

  1996

• Het meesterstuk (11)

  1994

LEESERVARING

1) Onderwerp:

Het hele verhaal draait eigenlijk om Johan Steenkamer, een kunstenaar. Zijn talent heeft hij van zijn vader geërfd, die zijn moeder Alma verlaten heeft voor een operazangeres en naar Amerika vertrok toen Johan nog erg jong was. Johan is Alma's oogappel, tot grote ergernis van zijn broer Oscar die al zijn hele leven voor zijn moeder zorgt en er nooit ook maar één vriendelijk complimentje voor terug krijgt. Johan is getrouwd geweest met Ellen. Samen hebben ze een tweeling en hadden ze een dochtertje, maar die overleed toen zij 10 jaar was. Johan kon toen het verdriet van Ellen niet verdragen en begon een relatie met Zina, één van zijn leerlingen. Dat is allemaal jaren geleden. Ellen en Johan kunnen het weer redelijk goed met elkaar vinden (als vrienden), Alma is in een ijskoude vrouw veranderd die er van houdt om haar twee zoons tegen elkaar op te zetten en Oscar weet de aandacht van zijn moeder redelijk op zich te richten door haar eeuwig trouw te zijn.

Dan komt Johan met de uitnodiging voor de opening een overzichtsexpositie van zijn tot nu toe gepubliceerde werk en voor het onthullen van zijn meesterwerk. Oscar heeft Alma's aandacht onmiddellijk weer verloren door de prestatie van Johan. Johan vertelt Alma dat hij ook een uitnodiging naar zijn vader heeft gestuurd. Alma raakt helemaal over haar toeren en wil opeens moeders mooiste weer zijn omdat ze indruk wil maken op haar ex-man. Oscar's jaloezie is grenzeloos. Als Johan op de opening trots zijn meesterstuk wil presenteren komt Oscar binnen met een schilderij gemaakt door hun vader: het schilderij van hun vader lijkt precies op dat van Johan's meesterstuk. Johan heeft het schilderij opgeslagen in zijn hoofd toen zijn vader het 'm liet zien en heeft het onbewust nageschilderd in de hoop dat zijn vader trots op hem zou zijn. Johan wordt ontzettend kwaad en vliegt Oscar aan. Oscar slaat hem een bloedneus en duwt zijn moeder omver. Dan schaamt hij zich kapot voor wat hij gedaan heeft en bezuipt zich samen met de zwervers op de kade. Hij verliest zijn evenwicht, valt in het water en verdrinkt. Johan probeert Ellen uit te leggen dat hij haar weer terug wil, maar Ellen wil er niets van weten. Johan blijft alleen achter in de expositieruimte. Eindelijk komt zijn vader binnen om hem te troosten en te prijzen voor zijn meesterwerk...

2) Gebeurtenissen:

De belangrijkste gebeurtenissen vind ik de scènes wanneer Saartje overlijdt. Hier worden een paar hele mooi uitspraken gedaan, bijvoorbeeld: ’In het bed ligt een meisje van 10 dat geen adem haalt.’ Een andere belangrijke gebeurtenis vind ik als Johan en Oscar ruzie krijgen op de tentoonstelling. Hier wordt weer eens heel erg duidelijk dat het er in het boek omgaat dat de twee zo’n hekel aan elkaar hebben dat ze alles voor elkaar proberen te verzieken en dat dit vooral komt doordat Alma ze altijd tegen elkaar heeft uitgespeeld en Johan heeft voorgetrokken. De gevoelens spelen in dit boek een belangrijkere rol dan de gebeurtenissen. Ten eerste gebeurt er nu niet zo heel erg veel interessants in dit boek en ten tweede worden alle gevoelens van de hoofdpersonen tot de grond toe uitgelegd. Af en toe word je hier zelfs een beetje ziek van. De gebeurtenissen sluiten wel mooi op elkaar aan en horen bij elkaar. Alleen doordat er zoveel flashbacks in het verhaal zitten snap je af en toe niet meer wat alles met elkaar te maken heeft. De gebeurtenissen zijn soms erg aangrijpend maar meestal een beetje saai en langdradig. De schrijver had hiermee naar mijn mening niet zo moeten overdrijven. De gebeurtenissen zijn erg geloofwaardig. Juist omdat er bijna niets interessants gebeurt. De scène waarin Saartje doodgaat vind ik schokkend. Het lijkt me heel wat als je al 10 jaar een kindje hebt en hier heel erg veel van houdt en dat het dan zomaar opeens binnen twee dagen dood is. Dit heeft de meeste indruk op mij gemaakt. Ik ben benieuwd of mijn ouders nog verder zouden kunnen leven als ik plotseling uit hun leven zou verdwijnen. Ze zeggen namelijk van niet. Volgens mij zou het heeeeel erg moeilijk zijn, maar zou je er in de loop van de tijd toch wel overheen groeien. Dit heeft mij dus aan het denken gezet. Iets anders in het boek dat mij aan het denken heeft gezet is niet zozeer een gebeurtenis maar het feit dat Alma haar ene zoon zo voortrekt. Ik snap niet hoe een ouder dat kan doen. Ze moeten toch zelf ook wel snappen dat ze daarmee veel verdriet aanrichten en iemands hele leven hiermee kapot kunnen maken. Soms moest ik wel worstelen om verder te komen. Er zaten soms saaie stukken tussen dat ik echt niet veel zin meer had om verder te lezen.

3) Personages:

- Johan: hij is het hoofdpersonage in dit boek. Hij is een typische man, een alledaagse man, er is niets extra-ordinair aan hem. Alleen uit hij zijn emoties wel op een eigenaardige manier: hij uit zijn emoties in het schilderen, hoewel hij dit zelf niet toegeeft. Als mensen vragen wat een schilderij voorstelt geeft hij altijd een droog antwoord zonder emotie.
De precieze leeftijd van Johan is niet bekend, maar uit verschillende regels zou je het wel kunnen opmaken. Hij was bijvoorbeeld 4 jaar toen zijn vader weg ging, en later staat dat Alma nu al dertig jaar zonder man heeft moeten leven. Johan zal dus ongeveer vierendertig jaar zijn.
Op een dag als Johan wakker wordt, kijkt hij in de spiegel en verteld hij wat hij ziet. Hierdoor kan je dus een vrij uitgebreide beschrijving geven van het uiterlijk van Johan; “lengte iets meer dan gemiddeld, houding rechtop, bouw meer atletisch dan leptosoom. Billen hangen een beetje. Borsthaar vooralsnog zwart, te veel grijs ertussen om eruit te trekken. Geen vet. Donker haar met roos. De rimpels kan je voren noemen, het gezicht door het leven getekend, niet door de ouderdom. Geen bril. Fiere hals, hoofd recht op de schouders. Volle lippen, zware wenkbrauwen, onbepaalde ogenkleur met bruin erin.” (deze beschrijving is wel letterlijk van uit het boek genomen!).
Van karakter is hij toch wel wat ‘wreedaardig’: Als kind kon hij al goed tekenen en toen wilde hij ook graag bewonderd worden (ten koste van zijn broer Oscar). Hij is getrouwd geweest met Ellen en heeft met haar drie kinderen gekregen, waarvan de jongste, Saar, overlijdt. Johan heeft veel succes bij de vrouwen en gaat vaak vreemd waardoor zijn huwelijk uiteindelijk kapot gaat. Hij wil dan ook niet noodzakelijk aardig gevonden worden maar hij wil bewonderd worden. De zin van het leven is volgens hem keihard werken en beroemd worden.

- Ellen: In het begin van het boek is zij de vrouw van Johan, maar later in het boek verandert dit nog. Ze is een gewone vrouw die je overal tegenkomt, maar dit verandert drastisch wanneer haar dochtertje sterft. Dan wordt ze eerder een speciaal ‘typetje’. Zij is waarschijnlijk net als Johan rond de vijfendertig jaar. Ze ziet er altijd mooi en verzorgd uit totdat Saar dood gaat, dan verwaarloost ze haar uiterlijk. Ze vermagert dan ook heel drastisch.
Ze houdt erg van haar kinderen. Als Saar dood gaat is ze hier helemaal kapot van. Ze geeft zichzelf de schuld en een jaar lang leeft ze niet. In de relatie met Johan lijkt het alsof Johan altijd alles voor het zeggen heeft. Ze is een stil persoon, Lisa is de enige waarmee ze echt over haar problemen praat.
De gezinssituatie thuis voor de kinderen wordt groot en deels bepaald door Ellen. Na de dood van Saar heeft Ellen heel duidelijk een jaar lang gerouwd. Johan kon hier niet tegen en dit is een van de aanleidingen geweest voor Johan en Ellen om te gaan scheiden.

4) Opbouw:

Het begint dus met een zogenaamde informatieve opening. In het begin krijg je een heleboel informatie waar je nog helemaal niks mee kan en niet begrijpt. Later kom je door middel van de flashbacks en de gebeurtenissen in het heden erachter wat die dingen betekenen. Het eindigt gesloten, het is een duidelijk einde. Johan is erachter gekomen dat hij een trauma heeft overgehouden aan het vertrek van zijn vader en dat zijn meesterwerk eigenlijk helemaal niet origineel is. “Het heeft geen happy end.”
De schrijfster heeft een aparte schrijfstijl gebruikt, doordat ze het verhaal vertelt vanuit verschillende personages. Vaak worden ook dezelfde gebeurtenissen door verschillende personages verteld, je krijgt zo een goed beeld van het verhaal, je ziet alle kanten. Dit maakt ook het verhaal heel boeiend en makkelijk verstaanbaar.

5) Taalgebruik:

Ik vind de taal die Anna Enquist gebruikt erg makkelijk lezen en vermakelijk, alleen mag het wel wat minder grof, ze gebruikt namelijk vaak het woord ‘kut’, ‘bek’ en ‘kont’. Ik vind het niet echt erg dat ze dat doet maar het is niet nodig.
Ik vind het een goed geschreven boek dat uitnodigt tot lezen, ze heeft mooi gebruik gemaakt van de symbolische vissen al ligt het er vaak wel erg dik op.

6) Eindbeoordeling:

Ik vond het in het algemeen een heel goed boek, goed georganiseerd in de opbouw en daarom ook zeer duidelijk. Het onderwerp interesseerde me wel, het was dan ook totaal nieuw voor mij. Normaal zou dramatiek me niet zo interesseren maar in dit geval ben ik er zelf van geschrokken. Misschien zal ik nu minder kieskeurig zijn om een boek met ‘drama’ als onderwerp te nemen. En te denken dat dat allemaal komt door dit boek te lezen. Het boek verliest wel 1 punt bij mij omdat het een boek is waarbij je toch een beetje moet doorbijten. De flashbacks maken het soms moeilijk om te weten of je nu int heden zit of in het verleden. Maar dat is me al bij al toch goed gelukt. Daarom krijgt dit boek een goede beoordeling van mij. Ik geef het een 9/10 (niets is perfect).