Geschreven door:	anoniem
Datum ingestuurd:	14 april 2003
Niveau:	3 havo
Taal:
Woorden:	1794
Opvragingen:	3562 (114 deze maand)
Waardering:	Currently 3.45/5 1 2 3 4 5 3.4/5 (96 stemmen)

Titelverklaring

Het boek heet Spelregels boek draait om de zogenaamd spelregels van de liefde. Marjorie en Allard zijn uitgehuwelijkt en als ze eenmaal getrouwd zijn wordt hun leven erg veranderd doordat ze rekening moeten houden met de spelregels die de liefde bevat. Ze hebben hier problemen mee en kunnen zich niet aanpassen aan de spelregels. Het boek heet dus spelregels omdat het over het leven gaat van 2 mensen die moeite hebben met de spelregels van de liefde.

Samenvatting

Marjorie en Allard moeten tegen hun eigen zin op 14 en 15 jarige leeftijd trouwen. Hierdoor krijgt hun leven een heel andere wending en moeten ze andere dingen doen dan voorheen en kunnen ze niet alles meer doen wat ze voorheen leuk vonden. Ze zijn niet blij met de nieuwe spelregels en Allard begint Marjorie te slaan. Ze vermijden elkaar zoveel mogelijk en vallen terug op een vriend. Bij Allard is dit Konstanz, zijn schildknaap bij ridderwedstrijden. Bij Marjorie is dit Gilbert de hofmeester. Er dreigt oorlog met de noorderlingen en als het dan oorlog is en Allard’s vader helpt mee en Allard is ergens anders heen moet Marjorie zelf alles oplossen. Als de pest dan uitbreekt blijkt dit erg lastig. Samen met Gilbert en een gevangene bedelaar weten ze noorderlingen met hun neppest (het bleek houtskool te zijn) te verjagen. Allard en Marjorie beginnen dan goede vrienden te worden.

Hoofdpersonen

Marjorie van Witborg: Marjorie is een meisje wat niet al te knap is. Ze heeft blond haar met allemaal puistjes op haar voorhoofd. Allard vindt ze een lelijk paard waarvan alleen haar borsten mooi zijn. Ze snapt niet dat Allard haar slaat en is diep ongelukkig met haar nieuwe levensstijl. Om toch een beetje van de vrouwenklusjes af te zijn leert ze van een zekere ridder Walter van alles over wapens en verdediging. Ze is ontzettend bang voor een bedelaar en ziet hem aan voor de dood, als hij gevangen is genomen en zij de leiding over Goudheuvel krijgt blijkt ze zich echter ernstig vergist te hebben. Ze wordt hierbij ook meteen vrienden met Allard omdat hij ziek is en ze samen met de bedelaar zijn leven redde.

Allard van Goudheuvel: Allard is een knappe jongen die tot ridder is geslagen in het jaar waarin hij met Marjorie moest trouwen. Hij had het bij de toernooien erg naar zijn zin, of hij nu won of in het stof moest bijten. Toen hij trouwde kon hij echter niet meer aan alle toernooien meedoen omdat hij een vrouw had. Hierdoor kreeg hij een grote hekel aan Marjorie en hij is haar ook gaan slaan. Hij trekt veel op met zijn schildknaap Konstanz en ook vindt hij veel steun in zijn valk Isabella. Pas als Marjorie samen met iemand die ze eerst nog de dood noemde hem redde is hij haar aardig gaan vinden.

Hoofdpersonen

Gilbert: Gilbert is de hofmeester van Goudheuvel. Hij steunde Marjorie in de moeilijke tijden (en dat waren er niet weinig) en probeert het haar zoveel mogelijk naar de zin te maken. Af en toe is hij het echter wel zat omdat ze dan alles negatief vindt en dat laat hij haar dan ook weten. Gilbert is een man met een hart van goud en zal nooit onnodig iemand kwaad doen. Hij vindt wel dat Marjorie begrip op moet brengen voor Allard en zijn gedrag, maar Marjorie vind van niet.

Konstanz: Konstanz is de schildknaap en beste vriend van Allard. Ze trekken veel samen op en doen dit nog meer als Allard getrouwd is. Ze zitten samen ook veel bij de valken en vooral met Allard zijn valk Isabella doen ze veel. Ze schaken verder veel samen en als Allard de macht heeft over de burcht wordt het hem teveel en gaat Konstanz met hem mee om er een tijdje op uit te trekken door de omliggende dorpen.

Clovis: Hij noemde zichzelf ook wel Hippocratis, naar de grote geneesheer. Clovis was een arts uit het noorden maar omdat de oogst daar mislukte brak er een hongersnood uit. Veel Noorderlingen zijn naar het zuiden gevlucht om daar te bedelen, onder deze bedelaars hoorde ook Clovis. Marjorie zag hem door zijn uiterlijk aan voor de Dood. Als bedelen niet helpt gaan de Noorderlingen op jacht uit en ze stelen dieren. Clovis werd ontdekt en gevangen genomen. Als Marjorie hem gaat ondervragen komt hij erachter dat de Noorderlingen met een schijnpest (houtskool op de gezichten) al een dorp ingenomen hadden. Hij helpt ze en geneest Allard van een ziekte. Hierdoor redt hij niet alleen Goudsheuvel maar ook het huwelijk van Allard en Marjorie.

Tegenstellingen

De grote tegenstelling in dit boek is die van man en vrouw. Vroeger mochten mannen veel meer dan vrouwen, en dat is ook waar dit boek om draait. Allard sloeg Marjorie en Marjorie had dit maar te accepteren. Nu lijkt het onterecht maar in die tijd was het niet meer dan normaal. Behalve deze tegenstelling is er in het boek niet echt een duidelijk vorm van een tegenstelling te ontdekken.

Patronen

Echt patronen heb ik in dit boek niet weten te ontdekken, Floortje Zwigtman lijkt er geen echte in het verhaal gestopt te hebben. Wat me wel opviel is dat Allard steeds naar zijn valken en vooral Isabella toegaat als hij weer eens ruzie heeft gehad met Marjorie. Natuurlijk gaan ze beide veel naar een vriend (Konstanz bij Allard en Gilbert bij Marjorie) maar de valken spelen een grote rol bij Allard. Een ander patroon viel er voor mij niet te ontdekken, of Zwigtman heeft ze zoals ik vermoed inderdaad niet in het verhaal verwerkt of ze zitten wel heel erg verborgen.

Onopgeloste vragen

Floortje Zwigtman heeft in dit boek voor mij alles erg duidelijk uitgelegd, waardoor ik helaas niet op 3 vragen kon komen. Natuurlijk is dit eigenlijk gewoon een pluspunt omdat Zwigtman het verhaal gewoon goed en duidelijk heeft geschreven. Ondanks dit heb ik 2 kleine vraagjes weten te ontdekken die verder het hoofdverhaal absoluut niet in de weg staat, maar voor mezelf waren ze niet geheel duidelijk.

1 – Toen Allard’s broer Thomas vroeger aan de pest was overleden lag vader Eucharistus de dominee de handschoen waar hij voordien Thomas nog mee had aangeraakt op Allard’s hoofd. Allard heeft echter nergens meer last van gehad, terwijl het boek doet geloven dat iedere aanraking met de pest je dood betekent. Gezien ik zelf niet veel van de ziekte weet kan het antwoord misschien erg logisch te verklaren zijn maar voor mij is de vraag vooralsnog onopgelost.
2 – Toen de heer van Goudheuvel in de oorlog was gaan strijden en Allard eropuit was getrokken moest Marjorie de burcht overnemen. Vrouwe Gertrude, de vrouwe van Goudheuvel was echter ook nog altijd op de burcht. Natuurlijk bad ze erg veel in de Mariakapel van het dorp maar het lijkt me sterk dat je de hele dag in de kerk gaat zitten bidden en daarom geen tijd hebt om de burcht te besturen. Natuurlijk was het voor het verhaal spannender om Marjorie de burcht over te laten nemen maar logisch is het in mijn ogen zeker niet.

Schrijfster

Floortje Zwigtman is de schrijversnaam van Andrea Oostdijk. Ze werd op 13 november 1974 geboren in Terneuzen. Ze was vroeger al gek op schrijven, ze kon nog maar net aap-noot-mies spellen en ze toverde al kleine verhaaltjes op papier. Tekenen vond ze ook erg leuk, nog leuker zelfs dan schrijven dus ze illustreerde zelf haar verhalen. Vaak was ze zo enthousiast dat het boek al geïllustreerd was maar dat ze praktisch nog niet aan het verhaal was begonnen. Ze was vaak zelfs te ongeduldig om de verhalen nota bene af te maken. Toch besloot ze een keer door te zetten, haar leraar Nederlands op de PABO had haar voorgesteld haar te helpen als ze een roman wilde schrijven. Dit werd Spelregels. Wat opvalt is dat haar boeken in het verleden spelen. Spelregels en Wolfsroedel spelen in het verleden en ook de Engelse detective waar ze nu aan bezig is speelt zich vroeger af. Ik heb nu eenmaal een grotere belangstelling voor het verleden dan voor deze tijd. Waarschijnlijk omdat ik het zo leuk vind een wereld in elkaar te zetten. “Ik wil weten wat die mensen deden als ze ’s morgens opstonden, wat ze zagen als ze uit het raam keken, wat voor kleren ze aantrokken, wat ze roken, wat ze hoorden, wat ze aten. Juist door zulke details wint een boek enorm aan sfeer. Maar ik sluit helemaal niet uit dat er eens een boek van me verschijnt dat in het heden speelt, of in de toekomst.” aldus Zwigtman. Naast romans schrijft Zwigtman ook teksten voor lesmethodes voor basis- en voorgezet onderwijs. Leuk aan dit werk vindt ze de variatie aan onderwerpen: “Dan schrijf je weer over yoghurt maken, dan weer over Harry Potter, dan weer over de Islam, dan weer over het inrichten van een etalage.” geeft Zwigtman aan.

Bron: http://www.leesplein.nl/includes/auteurs_ll.php?mode=auteursinfo&id=1777

Eigen mening

Ik had zo mijn twijfels bij dit boek, het concept sprak me niet echt aan maar doordat we met de klas naar boekhandel de Vries zijn gegaan om over haar boek te praten was ik toch nieuwsgierig geworden, Wolfsroedel stond niet in de bibliotheek en dus huurde ik deze. Ik heb er geen spijt van gehad, het verhaal wordt verteld vanuit het ‘ik perspectief’ maar dan in het ene hoofdstuk vanuit Allard en dan van Marjorie. Zo krijg je niet automatisch een hekel aan Allard omdat hij Marjorie slaat maar zie je ook waarom Allard het doet en hoe hij zich overal over voelt. Op sommige punten ga je gewoon verder met Allard waar je bij Marjorie bent gebleven, maar soms ook ga je weer terug en lees je de hele gebeurtenis nog eens maar dan vanuit het standpunt van de ander, of lees je wat die ander ondertussen deed en zo krijg je weer antwoorden op eerdere vragen. Ik vind het een briljante manier van schrijven die ik slechts 1 keer eerder heb gezien en het maakte het boek voor mij een stuk interessanter. Normaal kies je bijna altijd partij voor de hoofdpersoon van het boek maar Zwigtman maakt dat hier bijna onmogelijk. Verder was het een heel luchtige schrijfwijze die ik erg plezierig vond weglezen. Spelregels maakt dat ik heel benieuwd ben naar Wolfsroedel en de detective waar ze nu aan bezig is (dit gaf ze aan bij boekhandel de Vries). Zwigtman heeft een voor mij heel goede schrijfwijze en ze laat 2 verhalen synchroon lopen aan elkaar wat een verassend effect geeft. Dat het concept mij niet aansprak maakte niets uit en dit boek is in mijn ogen een topper. Daarom zou ik iedereen dit boek wel aan kunnen raden, ik ben het bewijs dat het concept je niet aan hoeft te spreken om het alsnog een geweldig boek te vinden. Dit soort boeken maken het een stuk minder vervelend om een boekverslag te maken.